Kullanıcı Girişi
Kullanıcı Adı :
  Şifre :
   
[Şifremi Unuttum] [Yeni Üyelik]
Ana Sayfa Editör Hakkımızda Arşiv Resim Galerisi Duyurular Yazarlar Arama Satış Noktalarımız İletişim
 
KONULAR
  Arıtma
  Atıklar
  Biyoçeşitlilik
  Biyografi
  Biyoloji
  Botanik
  Buzullar
  Çevre
  Çevre Eğitimi
  Çevre Kirliliği
  Çevre Yönetimi
  Coğrafya
  Dalyan
  Deneme
  Doğa
  Doğal Ürünler
  Eğitim
  Enerji
  Evren
  Evren
  Fuar
  Gezi
  Gıda
  Haber
  İklim Değişikliği
  İletişim
  Jeoloji
  Kalkınma
  Katı Atıklar
  Kent
  Kimyasal
  Kirlilik
  Kültür
  Mikrobiyoloji
  Müze
  Organik Tarım
  Peyzaj
  Psikoloji
  Radyoekoloji
  Röportaj
  Rüzgar enerjisi
  Sağlık
  Sanat
  Spor
  Su
  Su Ürünleri
  Sulak Alan
  Tanıtım
  Tarih
  Tarım
  Teknoloji
  Temiz Enerji
  Toprak
  Turizm
  Yeşil İşler
  Zooloji



 



Başlık : Kirli Suları Temizleyen Bir Bitki: Su Mercimeği
Yazar : Prof. Dr. Bahattın TANYOLAÇ    
Sayı : 33. Sayı (Ocak - Mart 2012)
Konu : Botanik


Su mercimekleri (Lemnaceae), 4 cins ve 40 türü olan sucul bitkiler ailesidir. Bu bitkilerin kökleri 1 cm’den kısa ve gövdeleri de ancak birkaç mm’dir. Bunlar çiçekli bitkilerin en küçüğüdür. Su mercimeğinde su üzerinde bulunan gövde ve yapraklara “frond” adı verilir. Bitki için uygun olmayan çevre koşullarında su mercimekleri, mısır bitkisinin ürettiği nişasta miktarından 10 kat fazla miktarda nişasta üreterek “turion” denen yapılara dönüşürler. Bu ağır turionlar suya batarak suyun derinliklerinde ortam koşulları düzelene kadar beklerler. Ortam koşulları düzeldiğinde tekrar su yüzeyine çıkarlar ve yeni nesil su merci-meklerini oluştururlar. Söz konusu nişastadan biyoyakıt (biyoetanol) üre-tim çalışmaları devam etmektedir.

 

Su mercimekleri dünyada en hızlı büyüyen sucul, kapalı tohumlu (Angiosperm) bitkilerdir. Uygun koşullar altında iki gün gibi kısa bir zamanda mevcut kütleleri iki katına çıkar. Literatüre göre su mercimeği diğer bitkilerden iki kat daha hızlı büyümektedir. Cinse bağlı olarak, Lemna and Spirodela türlerinde yeni su mercimekleri çiftler halinde gövdenin üst kısmında oluşur ve bitkiden ayrılır. Wolffia cinsinde ise gövdenin suya yakın kısmından farklılaşır ve yeni su mercimeği oluşur. Böylelikle su mercimeği geometrik oranda kütle artışı göstererek suyun yüzeyini kaplar. Lemna, Spirodela ve Wolffia, Lemnaceae familyasının üç önemli cinsidir. Bu üç cins aynı ortamda beraber büyüyebilirler.

 

Lemna, Spirodela ve Wolffia cinslerine ait türler göllerde ve nehirlerde önemli ekolojik rol oynarlar. Bunlar özellikle omurgasızlar ve ördekler için önemli bir besin kaynağıdırlar. Bu bitkilerin su üzerinde kalan kısmı ise; diatom, yeşil alg, rotifer ve bakteriler gibi su ortamındaki diğer canlılara yaşam alanı sağlamaktadır. Ayrıca böceklere, sineklere, afidlere ve su örümceklerine ortam sağlayarak bir ekolojik çevre oluşturmaktadır.

 

Dünya Bankası, su mercimeğinin balık ve kümes hayvanlarının beslenmesi amacıyla kullanımını özellikle gelişmekte olan ülkelerde teşvik etmektedir. Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Luisana Üniversitesi’nde yapılan bir araştırmaya göre kurutulmuş su mercimeklerinin sığır ve kümes hayvanlarının beslenmesinde önemli olduğu ortaya konmuştur. Su mercimeği aynı zamanda tarla ba-lıkçılığı için önemli bir besin kaynağıdır. Kuru-tulmuş su mercimeği vitamin, mineral ve beta karoten gibi antioksidanları ihtiva etmektedir. İçerdiği amino asitler, lisin ve methionince zengindir.

 

Su mercimekleri kirli suları temizliyor..

Su mercimeği göletlerin yüzeyini kaplayarak alglerin büyümelerini engeller, dolayısı ile denitrifikas-yon ve amonyak absorbsiyonu ile sudaki azot miktarını azaltır ve ekolojik denge oluşturur. Sudaki azotu absorbe etmiş su mercimeklerinin hasadı ile sulardan kirliliğe neden olan maddeler uzaklaştırılmış olur. Su mercimekleri içme suyunda bulunan kirleticilerin %50-60’ını uzaklaştırmaktadır. Su mercimeği ile kaplı olan içme suyu alanlarında suyun atmosfere buharlaşması, su mercimeği ile kaplı olmayan alanlara göre %20 daha azdır. Su mercimeğinin Spirodela polyrrhiza türünün alglere göre daha yüksek miktarda ağır metali bünyesine aldığı saptanmıştır. Örneğin; su mercimeğinin gövde-sinde bulunan çinko miktarının bulunduğu ortama göre 2700 kat fazla olduğu tespit edilmiştir (Sharma ve Gaur, 1995).  Bir su mercimeği türü olan L. minor’ün kadmiyum, selenyum ve bakır gibi ağır metalleri sudan yüksek miktarda bünyesine aldığı, kromu ise orta derecede topladığı bulunmuştur. Yapılan diğer bir çalışmada 1, 2 ve 4 mikromolar arsenik asit konsantrasyonlarında yetiştirilen su mercimeklerinin 4 mikro molar arsenik kaldırdığı saptanmıştır (Rahman ve ark, 2007). Bir başka çalışmada da, 1 hektar alandan 1 yılda 1378 kg amonyum azotu, 347 kg fosfor ve 441 kg potasyum giderdiği bulun-muştur. Bu nedenle su mercimeği hızlı büyüme yeteneği ve hasadının kolaylığı nedeniyle ağır metallerin ve su kirliliğine yol açan diğer maddelerin temizlenmesinde kullanılabilir.

 

Su mercimeğinin küçük yapısı ve hızlı büyüme özellikleri toksisite(zehirlilik) testlerinde avantaj sağlamaktadır. Su mercimeğinin su üzerindeki bölümü kimyasalları doğrudan bünyesine aldığı için toksik madde kontrolleri kolayca yapılabilmektedir. Bu yolla yağların toksisitesi, herbisitler, fenoller ve polisiklik aromatik bileşiklerin toksisitesi su mercimeklerinin yapraklarının sayılması ve büyüme oranlarının hesaplanması ile ölçülebilmektedir.

 

Bütün bu özellikleri ile bu küçücük bitki gıda, enerji eldesi ve çevre kirlili-ğinin önlenmesinde kullanılabilecek önemli alternatiflerden biridir.

 

Kaynaklar

Alaerts GJ, Md Rahman Mahbubar, and P Kelderman. 1996. Performance analysis of a full-scale duckweed-covered sewage lagoon.  Wat. Res. 30:843-852.

Armstrong HM, IJ Gordon, SA Grant, NJ Hutchings, JA Milne, and AR Sibbald. 1997. A model of the grazing of hill vegetation by sheep in the UK. I. The prediction of vegetation biomass. J.  Appl. Ecol. 34:166-185.

Barber JT, HA Sharma, HE Ensley, MA Polito, and D Thomas. 1995. Detoxification of phenol by the aquatic angiosperm Lemna gibba.   Chemosphere 31 (6): 3567-3574.

Coler RA, and Gunner, HB 1971. The responses of a specialized aquatic ecosystem, the duckweed rhizosphere, to selected environmental influences. Wat. Res. 5:329-333.

Culley D. D., Jr., E. Rejmankova, J. Kvet, and J. B. Frye. 1981. Production, chemical quality, and use of duckweed (Lemnaceae) in aquaculture, waste management, and animal feeds. J. World Maric. Soc. 12(2): 27–49.

Hammouda, O., A. Gaber, and M.S. Abdel-Hameed. 1995. Assess-ment of the effectiveness of treatment of wastewater-contaminated aquatic systems with Lemna gibba. Enzyme Microb. Tech. 17:317-323.

Hillman, W.S. 1961. The Lemnaceae, or duckweeds: A review of the descriptive and experimental literature. Botan. Rev. 27:221-87.

Huang, X.D., D. Dixon, and B.M. Greenberg. 1992. Impacts of UV radiation and phytomodification on the toxicity of PAH’s to the higher plant Lemna gibba (duckweed). Environ. Tox. 12:1067-1077.

King, J.M., and K.S. Coley. 1985. Toxicity of aqueous extracts of natural and synthetic oils to three species of Lemna. pp 302 - 309,  Aquatic Toxicology and Hazard Assessment; Eighth Symposium. Philadelphia.  Bahner, R.C. (eds). American Society of Testing Materials  891.

Krull, J.N. 1970. Aquatic plant-macroinvertebrate associations and waterfowl. J.  Wild.

Manage. 34(4):707-718.

Nitschke, L., A. Wilk, W.  Schussler, G.  Metzner,  and G. Lind. 1999. Biodegradation in laboratory activated sludge plants and aquatic toxicity of herbicides. Chemosphere 39(13):2313-2323.

Oron, G., D. Porath, and L. R. Wildschut. 1986. Wastewater treatment and renovation by different duckweed species. J. Environ. Eng. 112(2):247-263.

Perry, T.O. 1968. Dormancy, turion formation and germination by different clones of Lemna polyrrhiza. Plant Physiol. 43:1866-1869.

Rahman MA, H. Hasegawa, K. Ueda, T. Maki, C. Okumura, M. M Rahman. Arsenic accumulation in duckweed (Spirodela polyrhiza L.): A good option for phytoremediation. Chemosphere 69 (2007) 493–499.

Sharma, S. S.,  and J.P. Gaur. 1995. Potential of Lemna polyrrhiza for removal of heavy metals. Ecol. Eng. 4:37-43.

Skillicorn, P, W. Spira, and W. Journey. 1993.   Duckweed Aquaculture: A New Aquatic Farming System For Developing Countries. The International Bank for Reconstruction and Development., Washington, D.C.

Zayed, A., S. Gowthaman,  and N. Terry. 1998.  Phytoaccumulation of trace elements by wetland plants: 1. Duckweed. J. Environ. Qual. 27:715-721.



  İlgili Resimler  

 





 
 
© Copyright 1991-2010 Ekoloji. Mürselpaşa Bulvarı 1265 Sokak No:10/10 Basmane-Konak-İZMİR/TÜRKİYE
Tel: 0 (232) 445 99 99 Fax: 0 (232) 445 31 31
E-posta: editor@ekolojimagazin.com
Forex Robotu | Expert Advisor Forex Search Engine